De Moel

landskizz

De Dag geit to Rau,
opt Gras liggt de Dau,
de Wulken ann Himmel weern roth.
Dat Allens so still,
ik weet ni, wa’k will,
ik glöv, mi is truri to Moth.

De Puch quarkt int Rohr,
de Voß bru’t int Moor,
un wit inne Feern schallt Gesank.
Min Hart stiggt to Höch,
ik weet ni, wa’k seeg,
de Thran löpt de Backen hentlank.

Dar achter de Weid
wit oewer de Heid,
dar schimmert ann Himmel aen Moel:
Dat is mi, as weer
ik dar voer de Doer,
un seet oppen Moelnbarg un speel.

Denn seeg dar een rut,
un den kenn ik so gut,
den seet ik so often oppen Schot;
de Steen leep un klung,
de Mann seet un sung,
ann Himmel de Wulken weern roth.

Dar weer ik noch kleen,
un nu bün ik alleen,
wer weet, ob de Ol dar noch steit?
De Lucht is so luri, –
dat Leed is so truri:
Gottlof, dat de Moel doch noch geit!

Klaus Groth
http://www.youtube.com/watch?v=6kM87gZ7D6E&feature=related

Advertisements

Kommentar verfassen

Trage deine Daten unten ein oder klicke ein Icon um dich einzuloggen:

WordPress.com-Logo

Du kommentierst mit Deinem WordPress.com-Konto. Abmelden / Ändern )

Twitter-Bild

Du kommentierst mit Deinem Twitter-Konto. Abmelden / Ändern )

Facebook-Foto

Du kommentierst mit Deinem Facebook-Konto. Abmelden / Ändern )

Google+ Foto

Du kommentierst mit Deinem Google+-Konto. Abmelden / Ändern )

Verbinde mit %s